تبليغاتX
شهر آشوب
خانه | آرشیو | پست الکترونیک
Formalism
 

 

فرمالیسم در عرصه هنر، نوعاً در قرن بیستم بسط و گسترش یافت. این جنبش، واکنشی در برابر نگاه مبتنی بر هنر به مثابه بیان مستقیم جهان خارج بود. فرمالیست ها ایده هنر به مثابه حقیقت یا معرفت و یا حتی ابزاری برای بهبود و اصلاح اخلاق و پیشرفت جامعه را کنار گذاشتند. با این حال، فرمالیست ها منکر توانایی هنر در به انجام رساندن این ایده نبودند. اما آنها معتقد بودند که هدف راستین هنر بواسطه نگاه مبتنی بر این ایده ها، معکوس شده است. "هنر برای هنر، نه هنر برای زندگی[1]" شعار فرمالیست ها است. از این منظر، هنر وسیله ای برای لذت بردن از ادراک اثر هنری است و بواسطه آن امکان تعامل و شکل گیری فرمی پیچیده ممکن می شود.

دست راست فرمالیسم، زبیایی گرایی است که مهمترین کارکرد هنر را تولید لذت می داند. هنر در دیدگاه زبیایی گرایی، اطلاع رسانی می کند، بیان می کند و باز می نمایاند؛ اما با تمام این تفاسیر، اول و بیشتر از همه ایجاد لذت می کند.



[1] . Art for art*s sake, not for life*s sake

 

|+| نوشته شده توسط سروی در 87/01/24 و ساعت  | 
Powered By Blogfa - Designing & Supporting Tools By WebGozar