شهر آشوب

دنیای رسانه ها

sarvi1982 — Tue, 08 Jul 2008 12:07:18 GMT

http://www.hccmr.com/news.aspx?id=477

http://www.hccmr.com/news.aspx?id=510

http://www.hccmr.com/news.aspx?id=459

http://www.hccmr.com/news.aspx?id=466

http://www.hccmr.com/news.aspx?id=489

http://www.hccmr.com/news.aspx?id=440

http://www.hccmr.com/news.aspx?id=456

http://www.hccmr.com/news.aspx?id=465

http://www.hccmr.com/news.aspx?id=432

http://www.hccmr.com/news.aspx?id=464

On Death

sarvi1982 — Wed, 25 Jun 2008 11:15:18 GMT

در دنیایی که چیزهایی وحشتناک‌تر از مرگ در آن اتفاق می‌افتد، اضمحلال بی‌پایان زندگی و عذاب بی‌انتها، مرگ را به آرزویی برای مختصر کردن حیات فرو می کاهد و این چیزی نیست به جز پایان عینی اومانیسم. از همین روست که در هنر جدید "مرگ زیبا"، نوعی مرگ آزادانه تلقی می‌شود.

در ستایش ضمایر

sarvi1982 — Sun, 15 Jun 2008 06:15:18 GMT

استراگون: سر بلند کرده بود یهودا؟ آرام و پروقار؟ ...

ولادیمیر: مردان شرمگین را ... روزان و شبان به شرم سر می کنند تا آنگونه که "او" طلب کرد سرمه بر چشم نسایند ...

استراگون: بی بند از بار روزگاری چنین ننگین شب را سحر کنند تا "آنان" سر اجاق گاز پر دودشان از "او" به "تو" قصه سر کنند و از "تو" برای "او" حکایتی...

ولادیمیر: نه که مرگ و اروس همسایه گان بی دریغ این لجنزارند...؟

استراگون: "ما" نومید مردمان وراج ... مردمان بی حرف...

ولادیمیر: "ما" را بهشتی مقدر هست...؟

استراگون: دیرزمانی است دود چشمانت را نمی آزارد ...

ولادیمیر: سرخی چشمانت از فوت دود "او" نبود...؟

استراگون: خون گریست آن شب... پیشانی بلندی که مادر بدان امید بسته بود دیر زمانی است پیش "آن" لحظه پادرگریز شب یه یغما رفت...

ولادیمیر: سوگوار اندوهناک خاطرات رودی باش که روزی بی مهابا از این دره گذشت و خاک ها را شست و با خود برد...

استراگون: وه که دره "من" چه سبز بود...

***

مه حهان را فرا می گیرد

مردان خسته

با دستان پینه بسته

از جدال عشقی نافرجام

زمان را به

خاطره ای تلخ و جانکاه

بدل می سازد

وآنک

" تلنباری از ته مانده سیگار

یادگار نام تو اند

و دیگر هیچ"

رخداد رخ داد

sarvi1982 — Tue, 10 Jun 2008 16:12:18 GMT

بی دلیل رخ داد

رخدادِ بی بدیل

×××

رخداد بر سرِ "دار"

رخ داد

×××

رخداد زِر زد:

رخ از بیداد بردار

×××

رخ کیش داد؟

آری!

مسیح مات است؟

×××

رخدادِ مات

رخ داد

×××

بی بدیلْ رخ داد

رخدادِ بی دلیل

از فتشیسم تا شی وارگی: 3

sarvi1982 — Wed, 28 May 2008 04:18:18 GMT

لوکاچ از بطن تحلیل های ویژه مارکس از کالا (که عمدتاً در فصل اول سرمایه به مثابه نمونه برجسته نقد درونماندگار[1] از نظام سرمایه داری مطرح شده‌است) نظریه ای اجتماعی در باب فتیشیسم ارایه می‌دهد. او با تکیه بر آراء ماکس وبر[2] در باب جامعه شناسی عقلانیت و روش دیالکتیکی هگل، این نکته را بیان می‌کند که منجمد سازی نیازهای انسانی در قالب سفت و سخت انتزاع و عینیت نه تنها در کارخانجات و بازار، بلکه در حیطه هایی مانند قانون، دانش، فلسفه و دولت نیز شکل می‌گیرد. تحت تاثیر رژیم کالایی، همه عرصه های آگاهی در برابر میلِ کور و مهار ناپذیر کمی شدن و عقلانی کردن جهان بیرون سر فرود می آورند. فرهنگ سرمایه داری سوداگر، به شدت عقلانی و یا بهتر است بگوئیم از منظر لوکاچ، غیر عقلانی است. او فتیشیسم مارکسی را با عقلانیت[3] وبری درهم می‌آمیزد و واژه Reification یا شیء وارگی را جعل می‌کند. شیء وارگی سرانجام محتوم سرمایه داری افسارگسیخته ای است که صرفاً در عرصه اقتصاد به وقوع نمی پیوندد بلکه تمام عرصه های آگاهی را در بر می‌گیرد.

نمونه بارز شیء وارگی در عالم سینما را می توان در فیلم "پیروزی اراده[4]" اثر لنی ریفنشتاین[5] مشاهده کرد، جایی که تکنیک و فاشیسم به میانجی ابزار هنری بنام سینما در حد نهایی خود زیبایی شناسانه مي‌شود.

از خلال این نوع از برساخت های اجتماعی از واقعیت است که یکی از بنیادی ترین ویژگی های سوژه مدرن تحت عنوان مفهوم هویت شکل می‌گیرد. البته هویتی که از خلال شیءوارگی تام سرمایه داری شکل می‌گیرد، بی شک هویتی تحت انقیاد و «اخته شده» است.

[1] . Immanent Critiqe.

[2] . Max Weber.

[3] . Rationalism.

[4] . Triumpn of Will.

[5] . Leni Riefenstahl.

فتشیسم از منظر کارل مارکس: 2

sarvi1982 — Tue, 27 May 2008 06:36:18 GMT

مارکس در فصل اول سرمایه مفهوم فتیشیسم را در ذیل یکی از ابزارهای نقد درونماندگار خود از نظام سرمایه داری به کار می بندد و بدین ترتیب بصیرتی ژرف در این باب پدید می آید. آنچه در پی می آید نگاه مارکس به این مفهوم است:

یک کالا در نگاه نخست شیء‌ای بدیهی و پیش‌پاافتاده به‌نظر می‌رسد. تحلیل آن معلوم می‌سازد که شیء‌ای غریب، مملو از ظرایف متافیزیکی و دقایق الاهیاتی است. کالا مادامی که ارزش مصرفی (use value) دارد، هیچ چیز رازآمیزی در آن نیست. خصلت رازآمیز کالا از دل ارزش مصرفی‌اش برنمی‌خیزد، و ریشه در محتوای عوامل تعیین‌کنندۀ ارزش نیز ندارد. در همۀ موقعیت‌ها، زمان کار، که بهای تولید مایحتاج زندگی است، ضرورتاً آدمیان را درگیر خود می‌سازد، هرچند در مراحل مختلف رشد و تحول، نحوۀ این درگیری یکسان نبوده است. از آن زمان که آدمیان به‌نحوی برای یکدیگر کار می‌کنند، کار ایشان شکلی اجتماعی نیز به خود می‌گیرد.

با این حال، خصلت معما‌گونۀ محصول کار، از کجا برمی‌خیزد؟ معیار هزینه‌دهی نیروی کار بشری نیز، به‌واسطۀ مدت زمانِ صرف‌شده، درقالب مقدار ارزشِ محصولات کار تجلی می‌یابد، و روابط میان تولید‌کنندگان، که در متن‌ آن خصلت اجتماعیِ کار ایشان تحقق می‌یابد، درقالب روابط اجتماعی میان محصولات کار متجلی می‌شوند.

بنابراین جنبۀ رمزآمیز نهفته در کالا صرفاً عبارت از این است ‌که کالا خصلت اجتماعی کار خودِ آدمیان را به‌عنوان خصلت عینیِ متعلق به خودِ محصولات کار، یعنی به‌عنوان خصوصیات اجتماعی نهفته در طبیعت این اشیاء، به آدمیان عرضه می‌کند و، بدین‌ترتیب، رابطۀ اجتماعیِ تولید‌کنندگان با جمع کل کار را نیز به‌منزلۀ روابط اجتماعی میان ابژه‌ها، روابطی که مستقل و خارج از ایشان وجود دارد.

از همین طریق است که محصولات کار به کالا، به اشیاء محسوس‌ ولی فراحسّی یا اجتماعی بدل می‌شوند. شکل کالایی و رابطۀ ارزشی میان محصولات کار، که عرصۀ تجلی کالاست، مطلقاً هیچ سروکاری با طبیعت فیزیکی کالا و پیوندهای شیءوارۀ برخاسته از آن ندارد. این فقط رابطۀ اجتماعیِ متعینِ خود آدمیان است که دراینجا، نزد ایشان، درقالب شکل خیال‌آمیزِ نوعی رابطه با اشیاء تجلی می‌یابد. برای یافتن شباهت، باید گریزی به فضای مه‌آلود دنیای دینی بزنیم. دراینجا، محصولات ذهن بشری درهیأت شکل‌ها یا موجودیت‌هایی خودایستا و واجد حیاتی مختص خویش‌ ظاهر می‌شوند که با یکدیگر و با نوع بشر در رابطه اند. در دنیای کالاها نیز محصولات دست بشر همین‌گونه‌اند. من این حالت را فتیشیسم یا بت‌واره‌انگاری می‌نامم، حالتی که به ‌محصولات کار می‌چسبد و از تولید کالایی جدایی‌ناپذیر است.

پس این خصلت‌ بتواره‌ایِ جهان کالاها از دل خصلت اجتماعی خاصِ آن کاری برمی‌خیزد که تولید‌کنندۀ کالاهاست.

نگریستن و فتشیسم: 1

sarvi1982 — Tue, 20 May 2008 08:41:18 GMT

فتيشيسم یا «بت وارگي» عبارتست از جانشيني يك «ابژه» به جاي كلٍ قدرتمند و خطرناكي كه در عين حال نيرويي ممنوعه است. در انسان شناسي گفته مي‌شود در فتیشيسم، بخش قدرتمند و خطرناكِ روح خدايي با يك «ابژه» جايگزين مي‌شود. در روانكاوي، فتیشيسم به مثابه جانشيني براي فالوس[1] غايب است كه داراي شكل ممنوع تابو است كه در نهايت قدرت جنسي و ميل و تمام عواطف مرتبط با فالوس به بخش ديگري از بدن يا به ابژه اي ديگر منتقل مي‌شود.

فتیشيسم با مكانيسم «جايگزيني[2]» و انكار[3] همراه است ابتدا به دلایل مختلف، سوژه قطعه قطعه[4] شده و به يك ابژه، تقليل مي يابد كه در طي آن يك جزء جانشين كل مي‌شود و در نتيجه شيء، ابژه، عضو يا تكه اي از كل به شكل‌گيري سوژه منجر مي‌شود. استراتژی جايگزيني در انسان شناسی و روانکاوی دیده مي‌شود.

انكار، استراتژي است كه بواسطه آن با ميل و خواست قدرتمندي مخالفت نمي‌شود و در عين حال به شكل همزمان، آن ميل يا خواست نفي مي‌شود. حاصل كار شكل گیری نوعی دانش است كه امكان تحقق همزمان دو نگرش متضاد را مي‌دهد؛ يك نگرش رسمي و ديگري محرمانه، يكي غير مصطلح و ديگري مصطلح، يكي سرچشمه هاي اسطوره اي را بيان مي‌كند و ديگري تفاوت ها و تقسيم بندي‌ها را صورتبندي مي‌كند.

پس فتیشیسم استراتژي است كه متضمن دوسويه است: آنچه نشان داده مي‌شود (كه به عنوان چيزي متفاوت، مخوف، بدوي و شكل نيافته نشان داده مي‌شود) و آنچه كه به مثابه يك تابو يا ابژه ممنوعٍ ميل نشان داده نمي‌شود ولي در عين حال به امري لذت دار بدل مي‌شود چرا كه متفاوت، عجيب و مرموز است.

فتیشيسم گواهي براي «اطفای ميل به نگاه كردن[5]» است كه در روانكاوي فرويد از آن به کرات یاد شده است. «نگاه خيره[6]» اغلب در جستجويی غيرقابل فهم براي لذت غايب و ميلي است كه هرگز به طور كامل محقق نمي‌شود: ما نگاه مي كنيم حتي اگر چيزي براي نگاه كردن نباشد.

[1] . Phallus.

[2] . Displacement.

[3] . Disavowal.

[4] . Fragment.

[5] : Voyeurism این واژه به معنای نظر بازی است و در روانکاوی به معنی نگاه کردن شخصی است که از نگاه ما ناآگاه است.

[6] . Gaze

sarvi1982 — Sat, 17 May 2008 11:03:18 GMT

The tradition of oppressed teaches us that the "state of emergency" in wich we live is not the exception but the rule.

"سنت ستمدیدگان به ما می آموزد «وضعیت اضطراری» که در آن به سر می بریم، قاعده است نه استثنا"

(والتر بنیامین)

من و تن !!!

sarvi1982 — Wed, 07 May 2008 05:24:18 GMT

با امید و احترام: به خاطرات شهرام احمدی- مانی موتمنی- گلستانه- خوابگرد- فروزانه- مهلا - امیر- علی کریمی و رضا مرادی

خسته ميشوي از خودت، از تنت، از مغزت و از روحت - كه دير زماني است ديگر نمي كشد اين روح درمانده ات را - و اين تن نالانت كه از پاي افتاده است و اين پاي بي نوايت... و دريغا لحظه اي درنگ براي اين مغز در به در - از براي لحظه اي آرميدن در واحه اي دور از ضربات ستبر سم اسبان تیره - (كه حتي نامشان هم از يادت رفته است، كه اصلا يادت نيست كه چه يادت هست و چه نیست ... از آن ياد و چه مانده از آن فرياد).

اي آسانسور بي پدر! اي كه الهي ساقط شوي از اين آسمانخراش سيماني كه بلاهت را بر فضاي خدا حوالت كرده اي و اگر اندکی بیشتر از آن مجوزهای كاغذي مي داشتي، تمام آسمان را كه نه، بلكه تمام حضور تیره از دود و دم را مي قاپيدي از دست پدر!

ديگر پدر هم از فرط لزاجت مغز تو پير و فرتوت است و به ناچار اميد را به ناکجا آباد دور دستی تبعید کرده است تا هيچ جنبنده اي نااميدي نچشد در روزگار نااميدان و دریوزه گان جرعه ای امید و امید و امید...بر آستان واحه های دردهای بی دوا.

خانم محترم قايم شده از فرط خجالت در زير سقف فلز اندود آسانسور مي گويد كه ساكنان اين قوطي پر آيینه تودرتو - كه از فرط شدت نزديكي بيش از حد به هم در اين فضاي بسته ماتريكسي، توان نگريستن در چشمان هم را ندارند- بايد رها شوند. رها از معلق بودن بين آسمان و زمين...و در را به احترام باز مي كند براي تو و آناني كه از فرط اضطراب به مانند لبوي مرد لبو فروش سر چهارراه سرخ سرخ شده اند.

از بازتاب هر چه از تو در آیینه ها شکسته است دل می کنی و به مانند همقطارانت پراكنده می شوي در اين مغاك پر از نور و بوق و سرهاي شبح مانند، با دماغ هاي سرخ و چشمان به گود نشسته، كه بيرون چه سرد است و چه سرد و سرد و سرد و سرد... تكرار می كني تا اندکی از سرمایش بکاهد که هيچ از نمي كاهد و حتي چه بسا بر آن مي افزايد ...

سوز چنان در عمق جان خیابان ريشه دوانده است كه كاري هم از دست پيرمرد لبو فروش بر نمي تابد كه اگر مي تابيد فكري به حال دستان زار ترک خورده خود مي كرد تا در اين تاريكي نلرزد، كه گويي حوالت تاريخي تو و او لرزيدن است و لرز و لرزه و لرزش.

اي آتش درون ابله! كه چه زود تمام مي شوي و جز ميل آتشي ديگر از تو هم هيچ ب جای نمي ماند كه دير زماني است كه کلامت را گرفته ام كه "بايد كاست و كاست تا دم آن حرارت نابگاه كه چه ميدانم اسمش را چرا مرگ نهاده اند(كه كه شايد مراد همان "مرد رسته از گنداب" باشد كه ظريفي، اولشان را بهم چسبانده از فرط بيكاري و بي عاري).

حرارتی بگاه یا نابگاه از براي خود و تو و آن مرد لبو فروش. و البته راننده تاكسي غر زني كه رحم نمي كند بر خود و آن دختر شال به گردن لكنت زده كه خواهش مي كند كه پنجره ها را ببند... كه آجان ها به انتظارند كه بايد غروب، برگه هاي ته مانده از روزي سرد و سرد و سرد را تحويل دهند تا شايد زماني از اين مرخصي به مرخصي ديگري روند (كه مرخصي رفتن چه نعمتي ست در روزگاری كه همه مرخص اند)...

ميان همه سرماهاي شعله ور از چشمان بي رمق ... گرمايي بر تنت مي خورد از تن مرد نشئه اي كه بي هيچ عجله اي از كنارت عبور مي كند و در نهايت فروتني و با سخاوت تمام نشئه گي اش را به تو ارزاني مي كند... تا اندك جاني بگيري براي ورق زدن كتابهاي آكنده از اشعار عمران صلاحي و اندكي دلتنگي كه تنها بازمانده از تمام ثانيه هايي است كه پرسه زدن در بين كتابهاي "شهر كتاب" خود هديه اي عظيم بود براي تني كه تن بود و لبي كه سرخي اش سرزندگي را فرياد مي زد. غافل از آن كه مردانی که به صدايش گوش تيز كرده بودند تا بر سر لاشه اش نشينند (كه نشستند) و اينك بر بازمانده اش به سان كركس هاي لاشه خوار نوك مي زنند تا اوديپ وار به كور بودنش راضي كنند...

آري كوري! مسكن خوبي است براي درد بي درمان ديدن و "نگريستن به گريستن" كه دهانها عجيب خشكند و ديگر هيچ و هيچ و "هيچي" ديگر براي پرويز ... تا تناول كند تمام هيچ هاي دنيا را و به آرزويش برسد كه به هر هموطنش يك "هيچ" هديه كند. اما دريغا كه نمي داند براي او كه خود "هيچ" است، چه هيچي توان داد حتي به رسم هديه كه "هيچ" از هيچش نكاهد...

تاريكي و بوق ماشين هاي ديوانه و آدم هاي عجول که دائم تنه ميزند با چاشني عذر خواهي (كه صد البته تو و آنها آدمهاي متشخصي هستيد) و پرتابت مي كنند به كتابفروشي پر از بوي سيرابي سرخ شده که نورهای ابله كتابفروشي سر راسته کله پاچه فروشان با لامپ های نئون "ناقوس جدايي" را به يادت مي اندازند. به ناگاه ياد "جك نيكلسون" مي افتي كه به صاحب يوناني کافه ای در فیلمی کهن، توصيه مي كرد كه حتما از لامپ نئون استفاده كند كه در كاليفرنيا نشان تجدد است و خوشبختي.....خوشبختي....خوشبختي...كه چه كلمه گمي شده است براي تو و لبو فروش و راننده تاكسي و مرد نشئه كه شهریار می گفت:

"شايد براي اين آخري مزه ديگري داشته باشد".

لحظه ها يكي پس از ديگري كپك ميزنند و مي پوسند بي آنكه بادي بوزد و سوز در استخوانهايت سمفوني مي نوازد و سگ هاي ولگرد را به جان هم مي اندازد براي تكه اي استخوان برجا مانده از شام كركس ها، تا زمين باز بچرخد در شعاع پادرگریز هر لحظه روز و هيچ كس حتي جرات نكند تا بپرسد كه چرا مي چرخد و اگر نمي چرخيد مگر چه مي شد به حال مرد لبو فروش و راننده تاكسي و مرد نئشه و تو و صد البته سرما و سرما و سر هر كدام از ما.

بر مي گردي با تني خسته تر و مغزي دردناك تر و تني وامانده تر، كه از اول هم نبوده ای مرد راهي كه مال تو نيست و گوئي آمده بودی براي اينكه مثالي شوی براي گيجي و گنگي، تا در كلاسهاي درس تشريحت كنند و در ثبت احوال انسان بنامندت. بي آنكه در هیچ کلاس حسابی، خستگي ات را بشمارند و ....

سلام اي آسانسور بي پدر ...!!! و سلام اي آسمان پر از سيفون هاي بي آب...!!!

قصه گویی های والتر بنیامین

sarvi1982 — Sat, 03 May 2008 06:49:18 GMT

والتر بنیامین نظریه پردازی طوفانی در باب زندگی روزمره در حهان مدرن است. یکی از ایده های بنیادین او در این زمینه اشاره به قلت تجربه در جهان امروزینی است که برخلاف گذشته پر از تصویر و ایماژ است. در تحلیل بنیامین از پاریس قرن ۱۹ به وضوح حاکمیت تصویرها را می بینیم اما غیاب تجربه امری مشهود است. تجربه هایی که می بایست از شکل زیستی به کسوت جمعی درآیند تا به واسطه تبادل پذیری توان خود را در مسیر رهایی نشان دهند. قطعه زیر از مقاله قصه گوی بنیامین این ایده درخشان را به تصویر می کشد:

تو گويي كه چيزي را از ما گرفته‌اند كه بيگانه‌ناشدني مي‌نمود و امن‌ترين مايملك ما بود: توانايي مبادلة تجربه‌ها. ارزش تجربه سقوط كرده‌است و چنين به نظر مي‌آيد كه گويي اين سقوط را پاياني نيست. با شروع جنگ جهاني (اول) نشانه‌هاي ظهور روندي آشكار گشت كه ديگر هرگز توقف نيافت. آيا اين نكته درخور تامل نبود كه درپايان جنگ ، مرداني كه از ميدان نبرد باز مي‌گشتند، مهر خاموشي به لب زدند و به لحاظ توانايي تبادل تجارب، نه غنيتر كه فقيرتر شده‌اند؟..... پيش از اين هيچگاه تجربه چنين به‌تمامي نقض نگشته‌بود. در اين دوره بود كه (در عرصه‌هاي جنگ، اقتصاد و اخلاق) شيوه‌هاي نبرد تاكتيكي، تجربه جنگ را و تورم، تجربه اقتصاد را نقض كرد.همان طور كه تجربه جسماني ابناي بشر، توسط نبردهاي مكانيكي و تجربه اخلاقي آنان به دست صاحبان قدرت نقض شد. آن نسلي كه با واگن اسبي به مدرسه رفته‌بود اكنون زير آسمان فراخ دشت و روستايي ايستاده بود كه هيچ چيز آن بي‌تغيير برجاي نمانده‌بود، مگر ابرهايش، و زير اين ابرها، در ميدان نبردي برساخته از سيلابها و انفجارهاي ويرانگر، تن نحيف و شكننده انسان ايستاده‌است.